In grote delen van Zuidoost-Azië ligt de persvrijheid onder vuur. Journalisten worden bedreigd, onafhankelijke kranten worden gesloten. Ik schreef er een uitgebreid verhaal over voor Het Financieele Dagblad.

Vierentwintig jaar lang onthulde het kleine Cambodjaanse dagblad The Cambodia Daily corruptieschandalen, legde het machtsmisbruik bloot en analyseerde het politieke ontwikkelingen. ‘We hielden de maatschappij een spiegel voor’, vertelt Ouch Sony, een journalist die bijna negen jaar bij de krant werkte. ‘We spraken namens burgers die zonder ons geen stem hebben.’

Afgelopen najaar ging het mis. The Cambodia Daily werd beschuldigd van belastingontduiking en kreeg de keuze: binnen een maand $6,3 mln betalen, of wegwezen.

Lees verder bij het FD.

Read more

Cambodja ging op 29 juli 2018 naar de stembus om een nieuw parlement te kiezen. De verkiezingen waren om verschillende redenen zeer omstreden, maar dat hield enkele kleine democratische partijen niet tegen campagne te voeren. Ik maakte een reportage voor Trouw. Enric Catala maakte er foto’s bij.

De Grassroots Democratic Party op campagne in Phnom Penh. Foto: Enric Catala

Een aanstekelijk campagnelied knalt door de luidsprekers die op het dak van een auto staan. Plots wordt het lied onderbroken door een luide vrouwenstem. “Hallo mensen! Dit is de GDP! Stem op ons om ervoor te zorgen dat het parlement niet meer alleen luistert naar de premier, maar dat het voortaan luistert naar het volk!”

Lees verder bij Trouw.

Read more

Cambodja ging in juli 2018 naar de stembus. In de aanloop daarvan maakte ik voor dagblad Trouw portretten van enkele Cambodjanen die erin slaagden uit de armoede te ontsnappen. Fotograaf Enric Catala maakte foto’s.

Mon Sinet ontsnapte uit armoede. Foto: Enric Catala

Het is het einde van de middag als vrachtwagens aan de rand van Phnom Penh met veel lawaai een industrieterrein afrijden en koers zetten richting de haven. Net buiten het industrieterrein zijn duizenden arbeiders op weg naar huis na weer een dag in de fabriek te hebben gewerkt. Even verderop wordt een nieuw flatgebouw uit de grond gestampt; huisvesting voor het groeiend aantal mensen in de Cambodjaanse hoofdstad, nu ruim twee miljoen inwoners.

Lees verder bij Trouw

Read more

Ongeveer 54 procent van de uit Myanmar gevluchte Rohingya Moslims is jonger dan achttien jaar. In het vluchtelingenkamp gaan sommigen nu voor het eerst in hun leven naar school. Mijn reportage voor Trouw.

Een leercentrum in een Rohingya vluchtelingenkamp. Foto: Ate Hoekstra

In het Projapoti-leercentrum klinkt een vrolijk rijmpje uit de kelen van een twintigtal jonge Rohingya kinderen. Terwijl buiten een hoosbui de paden verandert in een modderpoel, wordt er in het klaslokaal gelachen, gedanst en geklapt.

Even later zitten de kinderen op de vloer om woordjes op te dreunen; een soort aap-noot-mies, maar dan in het Burmees. “De kinderen zijn vrolijk als ze hier zijn”, vertelt lerares Rupsa Akter tussen de lessen door. “Ik denk dat ze het echt leuk vinden om hier naartoe te komen, en dat ze hier veel kunnen leren.”

Lees verder bij Trouw.

Read more

Bangladesh vangt meer dan 900.000 Rohingya vluchtelingen op. Dat leidt tot overvolle vluchtelingenkampen, maar ook tot een nieuwe economie en een nieuw leven voor de Rohingya. Hier is mijn reportage voor Het Financieele Dagblad.

Ahmad Kabir zag de dood in de ogen. De Rohingya-moslim vluchtte afgelopen september weg uit Myanmar toen het leger zijn dorp binnenviel. De soldaten staken huizen in brand en schoten zijn buren dood. Kabir en zijn gezin ontsnapten via de jungle. Na een dagenlange tocht bereikten ze Bangladesh. ‘We zijn veel kwijtgeraakt, maar hier zijn we in ieder geval veilig’, zegt Kabir in een vluchtelingenkamp.

Lees verder bij het FD.

Read more

During the years that the Rohingya Muslims were repressed in Myanmar many of them weren’t allowed to celebrate Ramadan. Now that they live in refugee camps across the border they. It’s the rare good news for this persecuted minority. Here’s my story for UCANews.

Refugee Hamid Hossen at a mosque in the refugee camp. Photo: Ate Hoekstra

Hamid Hossen can barely recall the last time he celebrated Ramadan properly in Myanmar. It was about six years ago before ethnic violence rocked Rakhine State in the west of the country.

“After that it became really difficult. I often had no other option than to pray at home,” said the 52-year-old Rohingya Muslim, who worked as a farmer before fleeing the country along with hundreds of thousands of his compatriots.

Now he is a refugee in Cox’s Bazar, a border district in Bangladesh. Here he and other Rohingya who left Myanmar to escape what the UN High Commissioner for Human Rights has described as a “textbook example of ethnic cleansing” can celebrate the holy month of Ramadan without any restrictions.

Continue reading at UCANews.

Read more

De Verenigde Naties, Myanmar en Bangladesh maakten nieuwe afspraken over de terugkeer van honderdduizenden gevluchte Rohingya moslims. Maar niemand van de Rohingya die al terug durft. Mijn reportage voor Trouw.

Vluchteling Habib Ullah en zijn kinderen. Foto: Ate Hoekstra

Rokeya (50) woont al 28 jaar in Bangladesh. In 1990 vluchtte ze weg uit Burma, nadat het leger haar broer in de gevangenis had gezet. “Ze pakten hem op toen hij ruzie kreeg met lokale boeddhisten”, vertelt de Rohingya-vrouw in een benauwde vluchtelingenhut. “Toen hij eenmaal vast zat, dreigden de soldaten de rest van de familie ook te arresteren. Mijn vader en ik zijn toen gevlucht.”

Rokeya, die net als veel andere Rohingya geen achternaam heeft, is sinds haar vertrek niet meer in Burma geweest. Vorig jaar overwoog ze nog terug te keren, maar toen begon het Burmese leger de Rohingya met bruut geweld te verdrijven. Ze zag haar landgenoten in enorme aantallen in Bangladesh arriveren. “Toen ik hoorde van het geweld dat zij moesten doorstaan, wist ik dat ik zelf nooit meer terug zal gaan.”

Lees verder bij Trouw.

Read more